Ο Χάρης Ασημακόπουλος περιέγραψε ένα τροχαίο στη Συγγρού στα 18 του και μίλησε για την κατάθλιψη.

Ο Χάρης Ασημακόπουλος πήρε δίπλωμα στα 18 και λίγο αργότερα βρέθηκε με το αυτοκίνητό του καρφωμένο σε τοίχο στη λεωφόρο Συγγρού. Από τότε δεν ξανακάθισε στο τιμόνι. Το βράδυ της Πέμπτης, καλεσμένος της Αθηναΐδας Νέγκα στην εκπομπή «Καλύτερα Αργά», γύρισε πίσω σε εκείνη τη βραδιά και εξήγησε γιατί θεωρεί ότι στάθηκε τυχερός μέσα στην ατυχία του.

Η περιγραφή του είναι ανατριχιαστικά αναλυτική. Ένα άλλο όχημα τον χτύπησε στον πίσω τροχό και του έσπασε τον πίσω δεξί ημιάξονα. Εκείνος πάτησε φρένο και το αυτοκίνητο ανασηκώθηκε, έμεινε για λίγο πάνω στις δύο ρόδες και με αυτή τη στάση έπεσε πάνω στον τοίχο. Πριν προλάβει κανείς να σκεφτεί το κλασικό σενάριο του νεαρού που γυρνά από ξενύχτι, το ξεκαθάρισε ο ίδιος.

«Είχα πάρει δίπλωμα 18 ετών. Τότε λοιπόν, είχα ρίξει ένα φοβερό τροχαίο στη Συγγρού. Δεν γυρνούσα από ξενύχτι. Με χτύπησε ένας πίσω στη ρόδα και μου έσπασε τον πίσω δεξί ημιάξονα. Οπότε πατώντας εγώ φρένο, το αυτοκίνητο γύρισε στις δύο ρόδες και έτσι όπως ήταν στις δύο ρόδες πήγε και στούκαρε στον τοίχο. Δεν λες καλά που δεν σκότωσα κανέναν άνθρωπο».

Το «δεν λες καλά» δεν είναι σχήμα λόγου. Σε εκείνη τη διαδρομή, με ένα όχημα που χάνει τον έλεγχο σε κεντρική λεωφόρο, η κατάληξη θα μπορούσε να είναι πολύ διαφορετική — και ο ίδιος το ξέρει καλά, γι' αυτό και επανέρχεται στο ίδιο σημείο κάθε φορά που διηγείται την ιστορία.

«Δεν είμαι οδηγός»

Το αυτοκίνητο επισκευάστηκε, αλλά η οικογένεια το σκέφτηκε διπλά πριν του το ξαναδώσει. Όπως θυμήθηκε, το σχόλιο που έμεινε ήταν πως δεν έπρεπε να το πάρει πάλι ο «βλαμμένος», γιατί αν το ξαναέσπαγε δεν θα έμεναν με αμάξι. Ο πατέρας του ήταν διστακτικός, ο ίδιος πάλι δεν είχε ιδιαίτερο θάρρος, και κάπου εκεί η υπόθεση έκλεισε μόνη της.

Μεγαλώνοντας, κατάλαβε το γιατί. Μπαίνει σε αυτοκίνητο, βάζει μουσική και τραγουδάει. Η οδήγηση δεν είναι γι' αυτόν, όπως λέει, και δεν το κρύβει.

Στην ίδια συνέντευξη, ο ηθοποιός θυμήθηκε και την πρώτη του τηλεοπτική δουλειά, στη σειρά «Η ζωή μας μια βόλτα». Είχε πάει για έναν ρόλο σερβιτόρου τριών επεισοδίων και έφυγε με τον ρόλο του Πέτρου, ενός από τους βασικούς χαρακτήρες. Το τηλεφώνημα από το στούντιο τον βρήκε σε ταξί, αφού ούτε τότε οδηγούσε, και εκείνος επέμενε ότι είχε γίνει λάθος.

Η εξήγηση που δίνει σήμερα για την πορεία του στον χώρο είναι ωμή: δεν παίρνουν κάποιον επειδή είναι όμορφος ή ταλαντούχος, αλλά επειδή «βολεύει». Και προσθέτει πως αν δεν έχεις τύχη, κάθεσαι σπίτι σου — μαζί με πολλά ταλαντούχα παιδιά που δεν δουλεύουν ποτέ.

Μπιρίμπα, φακές και η κατάθλιψη που δεν «φεύγει»

Ο Χάρης Ασημακόπουλος μίλησε ανοιχτά και για τις περιόδους χωρίς δουλειά. Η συνταγή του δεν έχει κόστος: παρέα, τραπέζι και ένα χαρτοπαίγνιο.

«Έχω μάθει να ζω με λίγα. Έχω μάθει να περνάω πάρα πολύ καλά παίζοντας μπιρίπα με φίλους και τρώγοντας φακές. Αυτό δεν θέλει πολλά χρήματα».

Το πιο βαρύ κομμάτι της κουβέντας αφορούσε την κατάθλιψη. Ο ηθοποιός δεν την αντιμετωπίζει ως ένα κεφάλαιο που έκλεισε οριστικά, αλλά ως κάτι που μαθαίνεις να ζεις μαζί του και να το παρακολουθείς.

«Νομίζω ότι αυτό δεν φεύγει. Δηλαδή είναι κάτι το οποίο δεν μπορείς να πεις “έφυγε”. Μπορείς να πεις ότι αυτή την περίοδο είμαι καλά».

Στη συζήτηση μπήκε και η απώλεια της μητέρας του, που έφυγε στα 86 της. Ο ίδιος δεν μιλά για κηδεία και θρήνο, αλλά για γιορτή μιας ζωής που πέρασε ολόκληρη και αξιοπρεπής, με τον ίδιο στο πλάι της την τελευταία εβδομάδα. Το ίδιο δίδαγμα λέει πως πήρε και από τον σκηνογράφο Γιώργο Ασημακόπουλο, που έφυγε στα 40 του ζητώντας από τους φίλους του να τον γλεντήσουν.

«Πάρτι έκανα και το γλέντησα», λέει χαρακτηριστικά, χωρίς να σβήνει τίποτα από το πένθος. Η μνήμη μένει, το ίδιο και η απώλεια. Αυτό που αλλάζει είναι ο τρόπος που αποφασίζεις να κοιτάς ό,τι έζησες.