Τέμπη: «Ένιωθα να καίγομαι ζωντανή» — η μαρτυρία της επιζήσασας από το κυλικείο

Η φωτιά την πρόλαβε στον αέρα. Η Ανυσία Λιούρη, που ταξίδευε στο βαγόνι του κυλικείου, διηγήθηκε στην αίθουσα πώς βρέθηκε να εκσφενδονίζεται έξω από το τρένο, με τις φλόγες να της καίνε το κεφάλι και έναν άγνωστο άνδρα να τη σέρνει μακριά από τη φωτιά. «Αν δεν με έβρισκε θα πέθαινα εκεί», είπε.

Στη σημερινή συνεδρίαση για την τραγωδία των Τεμπών κατέθεσαν επιβάτες από το κυλικείο και από το δεύτερο, το τέταρτο και το έκτο βαγόνι. Σχεδόν όλοι μίλησαν με αίσθημα ενοχής απέναντι στους γονείς που έχασαν τα παιδιά τους — ένας από τους μάρτυρες δήλωσε ότι ντρέπεται που κάθεται στην ίδια αίθουσα με ανθρώπους που θρηνούν.

«Μια λάμψη να πλησιάζει»

Η Λιούρη φορούσε ακουστικά και κοιτούσε το σκοτάδι έξω από το παράθυρο, όταν είδε μια λάμψη να έρχεται κατά πάνω της. Έκλεισε τα μάτια. «Ένιωσα μια δυνατή κίνηση να με τραβάει προς τα κάτω. Πετάχτηκα στον αέρα και έπεσα έξω», κατέθεσε. Στροβιλίστηκε και προσγειώθηκε στις κροκάλες δίπλα στις γραμμές, ενώ το βαγόνι πίσω της τυλιγόταν στις φλόγες.

«Υπήρχε φωτιά πάνω από το κεφάλι μου. Είδα τη φωτιά με τα μάτια μου. Ένιωθα να καίγομαι ζωντανή», είπε, περιγράφοντας τα θερμικά και χημικά εγκαύματα, τα κατάγματα στο κεφάλι και αλλού, αλλά και την αναπηρία που, όπως αναφέρθηκε στην αίθουσα, υπολογίζεται στο 96% εφ' όρου ζωής. Το ασθενοφόρο, σύμφωνα με την κατάθεσή της, έφτασε περίπου τρία τέταρτα της ώρας μετά. Μεταφέρθηκε πρώτα στη Λάρισα και μετά στο «Παπανικολάου» της Θεσσαλονίκης.

Στο δικαστήριο η πρόεδρος τής έδειχνε τη χαρτογράφηση των θέσεων που έχει συντάξει η ΕΔΑΠΟ. Με βάση αυτή την έρευνα, στο κυλικείο επέβαιναν 31 άνθρωποι και οι νεκροί ήταν 25· επιζώντες έξι, δύο από τους οποίους βρέθηκαν εκτός βαγονιού. Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, τουλάχιστον τρεις άνθρωποι βγήκαν ζωντανοί από τη σύγκρουση και έχασαν τη ζωή τους από τη φωτιά. Ο Αντώνης Ψαρόπουλος, πατέρας της Μάρθης Ψαροπούλου και δικηγόρος της πολιτικής αγωγής, τη ρώτησε για τα πόδια της: «Αισθάνθηκα το κάψιμο στον αέρα. Ό,τι μου συνέβη, εκεί μέσα μου συνέβη. Η φωτιά προήλθε από μπροστά στο κυλικείο».

Η μυρωδιά που την κράτησε μακριά

Η Ντίνα Μαγδαλιανίδη ανέβηκε στο τρένο των 19:20 επειδή μια βλάβη στην κάρτα τής χάλασε την κράτηση για το πρωινό δρομολόγιο. Ήταν η πρώτη φορά που ταξίδευε με σιδηρόδρομο. Στην πορεία παραχώρησε τη θέση της στο παράθυρο σε μια οικογένεια με ένα κοριτσάκι· όταν εκείνοι κατέβηκαν στη Λάρισα, δίπλα της κάθισε μια άλλη επιβάτιδα, που δεν ζει πια.

Νωρίτερα είχε πάει στο κυλικείο για να καθίσει, αλλά έφυγε: αντιλήφθηκε μυρωδιά υγραερίου και δεν υπήρχε κενή θέση. Στις 22:50 έστειλε μήνυμα στη μητέρα της ότι θα καθυστερήσει. Λίγο μετά, το βαγόνι αναποδογύρισε. Χτύπησε το κεφάλι της, το πόδι της σφηνώθηκε στην αποσκευή της, ένιωσε πίεση στη δεξιά πλευρά και έχασε τις αισθήσεις της.

Όταν συνήλθε, το οστό του ποδιού είχε βγει έξω, δυσκολευόταν να αναπνεύσει, έβλεπε καπνό και φλόγες στα δεξιά και άκουγε φωνές από τα κουπέ 3 και 4. Δύο επιβάτες της έδεσαν το τραυματισμένο πόδι με το λουρί μιας τσάντας για να σταματήσουν την αιμορραγία, ενώ ο Δημήτρης Κατσαούνης τής έδωσε κινητό για να τηλεφωνήσει στη γιαγιά της. «Ήμουν κάτω από μια λίμνη αίματος», κατέθεσε.

Έφτασε στο νοσοκομείο γύρω στις 2 τα ξημερώματα, χειρουργήθηκε και μπήκε σε καταστολή. Στην εντατική έβλεπε ξανά το τρένο να φλέγεται. Έκτοτε έχει περάσει από 25 χειρουργεία και οι επεμβάσεις δεν έχουν τελειώσει. «Είμαι σε συνεχή πόνο και δεν κοιμάμαι», είπε, ενώ σύμφωνα με την κατάθεσή της είχε υποστεί κατάγματα στον αυχένα και σε σπονδύλους.

Από το τέταρτο στο έκτο βαγόνι

Ο Ευάγγελος Τσαλός άκουσε μέταλλα να σέρνονται και είδε μια φωτιά που δεν έλεγε να σβήσει· με ένα σφυρί έσπασαν το παράθυρο για να βγουν. Η Ηλιάνα-Ειρήνη Μανίκα μίλησε για «σκηνικό πολέμου» με καπνούς και θραύσματα, για κραυγές παντού και για τη «σκιά θανάτου» που την ακολουθεί από τότε.

Από το έκτο βαγόνι, ο Βασίλειος Βραχνής θυμήθηκε ότι το τρένο πήγαινε γρήγορα και ότι δεν υπήρξε καμία στάση μετά τη Λάρισα, με δύο εστίες φωτιάς μπροστά του. Ο Άγγελος Τσιαμούρας, τότε 19 ετών, έχασε το οξυγόνο του μέσα στον καπνό, βοήθησε να βγουν επιβάτες από το τρίτο βαγόνι και έμεινε στο σημείο ως τις 2 μετά τα μεσάνυχτα. Δεν άκουσε καμία έκρηξη πέρα από το «κύμα της σύγκρουσης», αλλά επισήμανε ότι εκείνες τις ώρες η πυροσβεστική δεν είχε οργανωμένη επιχείρηση.

Η μυρωδιά του υγραερίου, μια φωτιά που δεν έσβηνε, ένα ασθενοφόρο που άργησε: τρία σημεία που οι μάρτυρες έθεσαν και στα οποία η δίκη καλείται να απαντήσει.