Ο Γιώργος Χρανιώτης πλήρωσε 400 ευρώ για βάμματα από φαρμακείο και το μετάνιωσε μέσα σε δύο μέρες

Ο Γιώργος Χρανιώτης πέρασε την πόρτα του ιατρείου στην οδό Καρνεάδου, πλήρωσε την επίσκεψη, βγήκε στον δρόμο και μπήκε στο φαρμακείο της απέναντι πλευράς για να προμηθευτεί τα βάμματα που του είχαν προτείνει. Το σύνολο, όπως αποκάλυψε ο ίδιος, άγγιξε τα 400 ευρώ. Ένα διήμερο τού αρκούσε για να καταλάβει ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.

Ο γνωστός ηθοποιός μίλησε στις τηλεοπτικές κάμερες και περιέγραψε τη δική του εμπειρία από τον χώρο στο Κολωνάκι, ο οποίος βρέθηκε στο επίκεντρο της δημοσιότητας μετά τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη.

«Πήγα απέναντι στο φαρμακείο στην κυρία αυτή για να προμηθευτώ αυτά τα βάμματα. Το μετάνιωσα σε μια-δυο μέρες γιατί κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά».

Στην εξιστόρησή του ο Χρανιώτης δεν έκρυψε τον αυτοσαρκασμό: μίλησε για «έλλειψη ευφυΐας» τη δική του, που τον οδήγησε να πληρώσει πρώτα την επίσκεψη και ύστερα να αγοράσει σκευάσματα για τα οποία, όπως λέει σήμερα, δεν είχε πειστεί από την πρώτη στιγμή.

Το τηλέφωνο και το «εκτός μπάτζετ»

Η συνέχεια δεν τον βρήκε πρόθυμο. Όπως περιέγραψε, δέχτηκε τηλεφώνημα από τον χώρο, στο οποίο απάντησε ξεκάθαρα ότι δεν τον ενδιαφέρει να συνεχίσει, αφού το κόστος ξέφευγε από όσα μπορούσε να διαθέσει.

«Απάντησα σε κάποιο τηλεφώνημα που με πήραν και είπα ότι δεν με ενδιαφέρει, ότι είναι εκτός μπάτζετ μου, ούτως ή άλλως ήταν εκτός μπάτζετ μου. Η θεραπεία νομίζω μαζί με τα φαρμακευτικά αυτά παράλογα σκευάσματα πρέπει να μου στοίχισε γύρω στα 400 ευρώ».

Δεν ξαναπάτησε. Το ποσό, ωστόσο, είχε ήδη αφεθεί πίσω του, και ο ίδιος το περιγράφει ως ένα έξοδο που δεν άντεχε η τσέπη του.

Γιατί μετράει η μαρτυρία

Η αφήγηση ενός δημόσιου προσώπου δεν αποτελεί απόδειξη για κανέναν. Είναι όμως ένα ακόμη κομμάτι σε μια κουβέντα που έχει ανάψει: τι ακριβώς συνέβαινε σε έναν χώρο όπου κάποιος πλήρωνε πρώτα την επίσκεψη, μετά αγόραζε «βάμματα» από φαρμακείο στην απέναντι πλευρά του δρόμου και κατόπιν δεχόταν τηλέφωνα για να συνεχίσει;

Τα ερωτήματα που μένουν αναπάντητα είναι συγκεκριμένα και βαριά. Ποιος έλεγχε τι δινόταν και με ποια ιδιότητα; Γιατί η διαδρομή «επίσκεψη – σκευάσματα – φαρμακείο» ήταν στημένη με τρόπο που άφηνε στον πελάτη την αίσθηση πίεσης; Και πόσοι άνθρωποι πλήρωσαν χρήματα που δεν είχαν, χωρίς να ρωτήσουν κανέναν; Όταν η τιμή ενός «βάμματος» φτάνει τα 400 ευρώ και ο ασθενής το μαθαίνει στο ταμείο, δεν μιλάμε πια για υγεία αλλά για εμπόριο ελπίδας — και αυτό οφείλει να το εξετάσει κάποιος, με στοιχεία και ονόματα.

Σημειώνεται ότι δεν υπάρχει μέχρι στιγμής δικαστική κρίση για τον χώρο· ό,τι έχει δει το φως της δημοσιότητας αφορά μαρτυρίες και όσα λέγονται δημόσια, και κανείς δεν μπορεί να θεωρείται υπεύθυνος πριν αποφανθεί η Δικαιοσύνη.

Ο Χρανιώτης, πάντως, έβαλε το δικό του λιθαράκι σε αυτή τη συζήτηση με τον πιο απλό τρόπο: λέγοντας πόσα έδωσε, πού τα έδωσε και πότε κατάλαβε ότι δεν έπρεπε.