Δημήτρης Διαμαντίδης: «Και ο Ολυμπιακός ενδιαφέρθηκε για μένα, αλλά δεν έκανε πρόταση»

Ο Δημήτρης Διαμαντίδης τα είπε όλα, και σε αυτή τη διαδρομή από τις αλάνες της Καστοριάς μέχρι την κορυφή της Ευρώπης υπάρχει μια λεπτομέρεια που ελάχιστοι γνώριζαν: πριν φορέσει τα πράσινα, τον είχε κοιτάξει και ο Ολυμπιακός. Μιλώντας στο σερβικό «Arena Sport», ο άλλοτε αρχηγός του Παναθηναϊκού ξεδίπλωσε ολόκληρη την καριέρα του και στάθηκε ιδιαίτερα στο καλοκαίρι της μεγάλης απόφασης.

Το ενδιαφέρον των «ερυθρολεύκων» έμεινε, όπως φαίνεται, στα χαρτιά. Ο Διαμαντίδης ήταν σαφής: επίσημη πρόταση δεν έφτασε ποτέ, γιατί εκείνη την περίοδο ο σύλλογος είχε διοικητικά προβλήματα. Ο Άρης είχε κινηθεί πιο ουσιαστικά και είχε καταθέσει πρόταση. Η συζήτηση όμως τελείωσε την πρώτη στιγμή που ο Παναθηναϊκός τού είπε ότι τον θέλει.

«Και ο Ολυμπιακός είχε ενδιαφερθεί αλλά δεν είχε προχωρήσει σε πρόταση επειδή υπήρχαν κάποια διοικητικά προβλήματα, υπήρχε πρόταση από τον Άρη, αλλά όταν είπε ο Παναθηναϊκός ότι “σε θέλω” αμέσως ήθελα να πάω εκεί».

Καταλυτικό ρόλο έπαιξε και ο Φραγκίσκος Αλβέρτης, με τον οποίο ο νεαρός τότε γκαρντ συζητούσε συχνά εκείνο το διάστημα. Ο Αλβέρτης τού μιλούσε για τον προπονητή, για τη δυναμική της ομάδας, για την Ευρωλίγκα και την προοπτική να παλέψει για την κορυφή της Ευρώπης. Ο Διαμαντίδης παραδέχεται ότι τότε δεν ήταν απόλυτα σίγουρος πως έκανε τη σωστή επιλογή — η βεβαιότητα ήρθε σχεδόν αμέσως, μόλις γνώρισε προπονητή και συμπαίκτες. Πόσος χρόνος χρειάστηκε για να δεθεί με τον Παναθηναϊκό; Ούτε χρόνια, ούτε μήνες. Τρεις, τέσσερις, το πολύ πέντε μέρες, όπως είπε ο ίδιος.

«Σάρας, αυτό είναι το δικό μου νούμερο πλέον»

Το 13 δεν ήταν ποτέ συνειδητή επιλογή. Όταν πήγε στον Ηρακλή, κανείς δεν ήθελε εκείνη τη φανέλα, και ο πιτσιρικάς από την Καστοριά πήρε ό,τι είχε απομείνει. Το νούμερο έγινε ταυτότητα και τον ακολούθησε σε όλη την πορεία του. Χρόνια αργότερα, όταν ο Σάρας Γιασικεβίτσιους ήρθε στον Παναθηναϊκό, του ζήτησε με το γάντι να του το παραχωρήσει — το φορούσε άλλωστε στη Μακάμπι και στην εθνική Λιθουανίας.

«Μου είπε κάτι του τύπου: “Μήπως μπορείς να μου δώσεις το νούμερο 13;”. Κι εγώ του απάντησα: “Σάρας, αυτό είναι το δικό μου νούμερο πλέον!” Τελικά, το κράτησα».

Ο Λιθουανός δεν επέμεινε και το 13 έμεινε για πάντα στον Διαμαντίδη. Στην ίδια κουβέντα, ο Έλληνας πρώην διεθνής θυμήθηκε και το ξεκίνημα: το Ευρωμπάσκετ του 1987 έβαλε το μπάσκετ στη ζωή του, όπως συνέβη με χιλιάδες παιδιά εκείνης της γενιάς. Πρότυπά του ήταν ο Φάνης Χριστοδούλου και ο Τόνι Κούκοτς, για τον τρόπο που έπαιζαν και για την ευελιξία τους στο παρκέ.

Ο ιδιοφυής Ζοτς, ο Χέιζ-Ντέιβις και το τυχερό του 2005

Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της καριέρας του έχει ένα όνομα: Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Ο Διαμαντίδης δεν μάσησε τα λόγια του για τον Σέρβο προπονητή, ειδικά για το κόλπο να χωράει στην ίδια πεντάδα τρεις καθαρούς οργανωτές — τον ίδιο, τον Βασίλη Σπανούλη και τον Γιασικεβίτσιους — με τον Μάικ Μπατίστ να συμπληρώνει το σύνολο.

«Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς ήταν πραγματικά ιδιοφυΐα. Μπορούσε να χρησιμοποιήσει και τους τρεις μας στην ίδια αρχική πεντάδα και να βρει τον τρόπο ώστε αυτό να λειτουργήσει».

Το μυστικό, όπως το περιέγραψε, δεν ήταν οι συνθέσεις αλλά η νοοτροπία: ο Ζοτς κατάφερνε να βάζει όλους τους παίκτες να σκέφτονται πρώτα την ομάδα και μετά τον εαυτό τους, με το κέρδος να μοιράζεται σε όλους στο τέλος.

Από την τωρινή εικόνα του Παναθηναϊκού, ξεχώρισε τον Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις. Ο Αμερικανός τού θυμίζει κάτι από τον δικό του τρόπο παιχνιδιού, κυρίως στην άμυνα και στην ικανότητα να διαβάζει τη φάση πριν αυτή εξελιχθεί. Ο Διαμαντίδης το είπε απλά: είναι σαφώς καλύτερος επιθετικά απ' ό,τι ήταν εκείνος, «βρίσκεται ένα βήμα μπροστά από τους υπόλοιπους».

Για το τρίποντο με την Εθνική στο Ευρωμπάσκετ του 2005 κράτησε τη σεμνότητα που τον χαρακτηρίζει, μιλώντας για τύχη που αποτελεί μέρος του παιχνιδιού. Και έκλεισε με το παρόν: δηλώνει χαρούμενος που βρίσκεται ξανά μαζί με Ομπράντοβιτς, Μπατίστ και Αλβέρτη, έστω από διαφορετικές θέσεις, με κοινό στόχο να κερδίζει ο Παναθηναϊκός και να σηκώνει τίτλους.