Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης εξομολογήθηκε στην ΕΡΤ1 ότι έζησε με ψωμοτύρι και απλήρωτες πρόβες

Ένα καλαμάκι το μεσημέρι, ένα το βράδυ. Σε αυτό χωρούσε ολόκληρο το πρώτο διάστημα του Βλαδίμηρου Κυριακίδη στην Αθήνα, όπως ο ίδιος το θυμήθηκε μιλώντας στην εκπομπή «Καλημέρα Είπαμε;» της ΕΡΤ1. Ο ηθοποιός δεν μάσησε τα λόγια του: πείνασε, δούλεψε απλήρωτος, πήρε δάνεια για να βγουν οι συνεργάτες του — και, όπως παραδέχτηκε, «ακόμη δεν έχουν ξεχρεωθεί».

Η συνέντευξη δόθηκε με αφορμή την παράσταση «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;» και η κουβέντα γύρισε γρήγορα στα δύσκολα χρόνια. Στην αρχή της πορείας του, στην πειραματική σκηνή, δεν έπαιρνε δεκάρα. «Ζούσα με ψωμοτύρι. Δε με ένοιαζε», είπε. Η φτώχεια δεν τον τρόμαξε ποτέ, λέει, γιατί είχε αποφασίσει από νωρίς τι θέλει να κάνει στη ζωή του — ακόμα κι όταν οι γονείς του δεν μπορούσαν να χωνέψουν την ιδέα ότι το παιδί τους θα ζήσει από την υποκριτική. «Οι ηθοποιοί πεθαίνουν στην ψάθα», του έλεγαν τότε.

Εκείνος δεν έκανε ρήξη, έκανε επιμονή. «Και πείνασα πάρα πολύ, αλλά δε με ένοιαξε ποτέ», εξομολογήθηκε, για να προσθέσει με μια φράση που τα λέει όλα για το επάγγελμα: «Το θέατρο μου έδωσε και μου πήρε χρήματα». Τα δάνεια δεν ήταν για προσωπικές ανέσεις. «Πήρα δάνεια γιατί έπρεπε να πληρωθούν όλοι. Άλλο το δικό μου όραμα, και άλλο οι άνθρωποι που έρχονται να είναι κοντά μου».

Το «ευτυχώς» μετά την παράσταση

Υπήρξε και μια στιγμή που δύσκολα ακούγεται. Όταν έφυγε από τη ζωή η μητέρα του, ο Κυριακίδης βγήκε κανονικά στη σκηνή. «Όταν έφυγε από τη ζωή η μητέρα μου, εγώ έπρεπε να παίξω, και το έκανα. Και όταν τέλειωσε η παράσταση είπα “ευτυχώς”», ανέφερε. Το θέατρο, άλλωστε, δεν το βλέπει ως δουλειά αλλά ως καταφύγιο: «Ήταν μια πόρτα για να ξορκίσω τα παιδικά μου φαντάσματα».

Για την ηλικία του, πάλι, δεν είχε κανένα παράπονο — μάλλον το αντίθετο. Κρίση ηλικίας δεν πέρασε ποτέ, γιατί από παιδί λαχταρούσε να μεγαλώσει. Ο λόγος ήταν πρακτικός: «Ήμουν μεγαλύτερος και έδειχνα μικρότερος», και στα είκοσί του ζητούσαν ταυτότητα ακόμη και στα ακατάλληλα έργα. Ο δεύτερος λόγος ήταν πιο βαθύς. Μέσα στο σπίτι έπαιζε πάντα τον διαιτητή, τον μεσολαβητή ανάμεσα στα μεγαλύτερα μέλη.

Τα μεγαλύτερα μέλη μέσα στην οικογένεια χρειαζόντουσαν έναν πατέρα, κι έτσι γύμνασα την πατρότητά μου, και έτσι από τότε αντιμετωπίζω όλη μου τη ζωή.

Δεν κρατά κακία για όσα έζησε μικρός. «Τους ευχαριστώ για τα λάθη και τις αστοχίες τους γιατί με μάθανε να σκέφτομαι με έναν άλλο τρόπο». Ήταν, όπως είπε, ένα πολύ κλειστό παιδί που δεν φανταζόταν ποτέ ότι θα γινόταν ηθοποιός. Έγινε τυχαία — και έμεινε για πάντα.

Η γυναίκα που του έκοψε τον αέρα

Στη διαδρομή υπήρξε και μια περίοδος που ο ίδιος χαρακτηρίζει επικίνδυνη: τα πρώτα χρόνια της αναγνώρισης, όταν τα μυαλά του «ήταν πάνω από το κεφάλι». «Έχω φλερτάρει με την έπαρση… Έβαλα για λίγο την ενδυμασία της έπαρσης και του ψωροπερήφανου, αλλά για πολύ λίγο και μετά την πέταξα από πάνω μου», είπε. Του έβαλε φρένο η σύζυγός του, Έφη Μουρίκη, «πολύ σοβαρός άνθρωπος», όπως τη χαρακτήρισε, και «κάποιος έπρεπε να με προσγειώσει».

Στο κλείσιμο της κουβέντας δεν άφησε περιθώρια παρερμηνείας για το τι σημαίνει θέατρο για εκείνον. «Αν μου πάρει κάποιος το θέατρο, θα πέσω να πεθάνω. Για μένα είναι το δεύτερό μου σπίτι». Δηλώσεις ενός ανθρώπου που ξέρει πόσο κοστίζει η σκηνή — και πόσα ακόμη χρωστάει σε αυτήν.